คำไวพจน์ในภาษาไทย

   คำไวพจน์

         

          คือคำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง

ตัวอย่างเช่นคำว่า  "ผู้หญิง"  ประกอบด้วยคำไวพจน์  ต่อไปนี้

 กนิษฐ์        กนิษฐา       กระลาพิน       กระลาศรี        กัญญา        กันยา       กัลยาณี         กานดา         

 เกน           กลอยใจ      แก้วตา           ขนิษฐา           ดรุณี           ดวงสมร   ถี                  นง            

 นงราม       นงนุช         นงนาฏ            นงเยาว์          นงลักษณ์    นงโพธ     นงพาล           นงพะงา    

 นารี           นฤมล         นาเรศ            นิรมล             นุช             เนียง        แน่ง               แน่งน้อย    

โผอน         พธู             พนิดา             พะงา              พังงา          ภคินี        ภาคินี             มาณวิกา   

 ยอดสร้อย   ยาหยี          ยุพยง              ยุพเรศ           ยุพดี           ยุพา         ยุพาน             ยุพิน         

 ยุพาพิน      ยุวดี           เยาวมาลย์       เยาวเรศ         เยาว์ลักษณ์  เยาวพา   รมณี               ร้อยชั่ง     

 วนิดา         วรดนู         วรางคณา        วิมล                ศรี              สดี           สตี                 สตรี         

 สะคราญ    สายสมร      สายสวาท         สุดา              เสาวภาคย์    สุนทรี      อนงค์             อร             

 อ่อนไท      อ่อนไท้        อรนุช              อังคณา         อัมพา           อิตถี        อิสัตรี

  

           คำไทยที่หลายคำที่มีความหมายเหมือนกันหั่นสังเกตดีๆนะคะ  แล้วคุณจะได้ทราบคำศัพท์ในภาษาไทยอีกมากมายคะ

                   

ขมิ้นกับปูน..สำนวนไทยทีนิยมใช้

ขมิ้นกับปูน  สำนวนไทยที่นิยมใช้มีความหมายอย่างไร

          ขมิ้นกับปูน สำนวนนี้มีความหมายว่า ของสองสิ่งที่ไม่ถูกกัน เมื่อมาเจอกัน ก็จะออกฤทธิ์ออกเดชใส่กัน

สำนนวนนี้มีที่มาอย่างไร

          

          ปูนในที่นี้หมายถึง ปูนขาว ทำจากการนำแร่แคลเซียมมาเผา เมื่อสุกได้ที่นำไปบดจะได้ปูนขาว เช่นเปลือกหอย ในทางอุตสหกรรมจะใช้ หินปูน        ขมิ้น คือ พืชสมุนไพร เป็นไม้ล้มลุก มีรากเป็นเหง้า คล้ายขิง แต่เนื้อมีสีเหลืองเข้ม มีกลิ่นหอม   
        ขมิ้นกับปูน ในสำนวน นี้มาจากขั้นตอนขบวนการผลิต ปูนแดง(ที่ใช้กินกับหมาก พลู ที่เห็นคนสูงอายุ กินแล้วฟันดำ) ขมิ้นที่ผสมเข้าไปในปูนขาว จะทำให้เกิดเป็นปูนแดง        ฉะนั้น ขมิ้นกับปูน ที่ใช้กันในความหมายของ ของสองสิ่งที่เข้ากันไม่ได้ นั้นจึงเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน เนื่องจากพวกมันเข้ากันได้ดี แต่ เมื่อนำมาผสมกัน มันจะออกฤทธิ์หักล้างกัน โดยขมิ้นจะออกฤทธิ์ลดความเป็นด่างของปูนขาวลง เพื่อให้ไม่ให้กัดปากคอ ของคนกินหมาก                

ขมิ้นกับปูนจริงๆๆ

     

เอกลักษณ์ภาษาไทย

                                          เอกลักษณ์ภาษาไทยจำให้มั่น         จงช่วยกันรักษาไว้ใช่นิ่งเฉย

                                     จรรโลงรักษ์อักษรไทยไม่ละเลย           จงคุ้นเคยทั้งสระ-อะ-อา-อี  

                                     ตัวสะกดและสำเนียงเสียงสูงต่ำ          หมั่นท่องจำเอาไว้ใช้ทุกที่

                                     ลูกหลานไทยต้องรู้ค่าหาวิธี                  ว่าเรามี"ภาษาไทย"ใช้มานาน..

 เอกลักษณ์ภาษาไทย

          ภาษาไทยเป็นเครื่องมือใช้สื่อสาร   เพื่อให้เกิดความเข้าใจตรงกันและตรงตามจุดหมายไม่ว่าจะเป็นการแสดงความคิด ความต้องการและความ รู้สึก คำในภาษาไทยย่อมประกอบด้วยเสียง  รูปพยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ และความหมาย ส่วนประโยคเป็นการเรียงคำตามหลักเกณฑ์ของภาษา และประโยคหลายประโยคเรียงกันเป็นข้อความ นอกจากนั้นคำในภาษาไทยยังมีเสียงหนัก เบา มีระดับของภาษา ซึ่งใช้ให้เหมาะแก่กาลเทศะและบุคคล ภาษาย่อมมีการเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา ตามสภาพวัฒนธรรมของกลุ่มคน ตามสภาพของสังคมและเศรษฐกิจ การใช้ภาษาเป็นทักษะที่ผู้ใช้ต้องฝึกฝนให้เกิดความชำนาญ ไม่ว่าจะเป็นการอ่าน การเขียน การพูด การฟัง และการดูสื่อต่างๆ รวมทั้งต้องใช้ให้ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ทางภาษา    เพื่อสื่อสารให้เกิดประสิทธิภาพ และ ใช้อย่างคล่องแคล่ว มีวิจารณญาณและมีคุณธรรม

ภาษาไทยนี้สำคัญไฉน

                                            ความสำคัญของภาษาไทย

          ภาษาไทยเป็นสมบัติประจำชาติไทยที่คนไทยทั้งประเทศภาคภูมิใจ   ที่มีภาษาไทยใช้เป็นภาษาของตนเอง  ในขณะที่หลายๆ ประเทศที่อยู่ระแวกใกล้เคียงต้องใช้ภาษาของชนชาติอื่น  เราภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทยและใช้ภาษาไทยที่อยู่คู่คนไทยมานานโดยไม่สามารถแยกจากกันได้  ภาษาไทยจึงมีสำคัญมากกับชาวไทย  คือ

1.    ภาษาไทยเป็นเอกลักษณ์ประจำชาติ   เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมอันก่อให้เกิดความเป็นเอกภาพ และเสริมสร้างบุคลิกภาพของ  

คนในชาติให้มีความเป็นไทย

2.      ภาษาไทยเป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารความเข้าใจและความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ทำให้สามารถประกอบกิจธุระการงานและดำรงชีวิตร่วมกันในสังคมประชาชาติได้อย่างสันติสุข   

3.       ภาษาไทยเป็นเครื่องมือในการแสวงหาความรู้ ประสบการณ์ จากแหล่งข้อมูลสารสนเทศต่างๆ เพื่อพัฒนาความรู้ ความคิด วิเคราะห์ วิจารณ์ และสร้างสรรค์ให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคม และความก้าวหน้า ทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีตลอดจนนำไปใช้ในการพัฒนาอาชีพให้มีความมั่นคง  ทางสังคมและเศรษฐกิจ 

4.        ภาษาไทยเป็นสื่อที่แสดงภูมิปัญญาของบรรพบุรุษด้านวัฒนธรรม ประเพณี  ชีวทัศน์ โลกทัศน์ และสุนทรียภาพ โดยบันทึกไว้เป็นวรรณคดีและวรรณกรรมอันล้ำค่า      

      ภาษาไทยจึงเป็นสมบัติของชาติที่ควรค่าแก่การเรียนรู้ เพื่ออนุรักษ์และสืบสานให้คงอยู่คู่ชาติไทยตลอดไป